Collectie

select your language

VINTAGE PORSCHE
home

There are no old Porsches. Only new owners.

Only one car in our street, not even a ‘luxury’ car.

I was raised with split window, oval and large rear window VW. As a result of the adoration of the 'rich uncle' Porsche I was contaminated with the virus right from the start. - - - translation in process - - - Wat een gebeurtenis was het toen mijn vader zijn eerste tweedehands VW kever kocht. Een horizonblauwe met witte kunstlederen bekleding. 'Echt' skai noemde men dat toen nog. Door de 'upgrade' met de iets grotere achterlichten geloofden de buren dat het geen model '59 was, maar een '62er. Het kenteken EG-22-77 staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Later mocht ik ook in dat ding leren autorijden onder auspiciën van pa. Dat was in die tijd nog toegestaan, als de handrem maar in het midden zat. Waanzinnig, want probeer maar eens een noodstop te maken met een handrem. Vooral in een bocht. Een bijna-dood ervaring! Ik herinner me nog goed de combinatie van spanning, vegetarisch leer (Skai!) en mijn kletsnatte rug.

Mijn Porsche geloofsbelijdenis beperkte zich in mijn kindertijd tot plaatjes kijken en veel, heel veel dromen. Aan de Rotterdamse Beukelsweg stond een echte Porsche geparkeerd. Ik had nog niet eens een fiets, dus als jong knulletje ging ik er vaak speciaal naartoe lopen om hem te bekijken. Geel was hij en op ooghoogte nam ik een chroomglanzend spijltje waar achter de voorruit. Het moet dus een cabrio zijn geweest. Het grote hunkeren was begonnen. Verder zag je Porsches eigenlijk alleen maar op de Duitse Autobahn, tijdens de zomervakantie. Keihard haalden ze je dan in. Onze 34 PK Kever, afgeladen met vier man, imperiaal, kampeerspullen, groot formaat gasfles op de knieën van de achterste inzittenden, Hollandse piepers en blikken campingboter in de kattenbak, blubberde met hooguit 90 kilometer richting Schwarzwald, en zo'n Porsche kwam je dan voorbijrazen met ongekende snelheid. Zelfs bergop. Die mooie kont, de indrukwekkende luchtroosters waaronder het allemaal gebeurde. Dit belichaamde het ultieme geluk. Het beste kwam zo'n passage tot zijn recht als je op een Raststätte zat, in die tijd nog gewoon buiten op een houten bankje, met thermoskan en meegenomen boterhammen. Als je mazzel had kwam er in dat halfuurtje een 356 voorbij blèrren. Men kope de CD, of liever nog de LP 'Autobahn' van Kraftwerk om dit gevoel nog eens te beleven. Inclusief de cadans van de betonplaten. Klik op de onderstaande foto als je een stukje wilt horen.

Toen was geluk nog heel gewoon...

Miskoop van de maand

Na een periode van hard werken en een dosis geluk ging het mij rond mijn veertigste aardig voor de wind en toen ik mijn succes onverwacht kon verzilveren met de verkoop van mijn bedrijf was het natuurlijk tijd om mijn verlanglijstje eens af te gaan werken. Met een (te) goed gevulde portefeuille toog ik op pad en het moet gezegd worden dat veel aardige mensen stonden te dringen om mij te 'helpen' bij het verwerven van mijn droomauto. Laat ik er geen doekjes om winden. Ik heb mij behoorlijk bezeerd aan mijn eerste aanwinst, een '64er SC coupe. Ik heb echter mijn verlies geïncasseerd en ik heb geen halve maatregelen genomen om deze uitglijer te herstellen.

Dokter Bob

Op de door zeer dichte mist gekenmerkte Pon erwtensoepavond rond de jaarwisseling '91/'92 kruiste een zekere Bob Hahn mijn pad. Hij maakte een lichtelijk ontgoochelde indruk, want deze gereputeerde vakman uit het clubwereldje (hij is weer opnieuw begonnen, klik hier) had de wens om een professioneel restauratiebedrijf op te zetten en de bank had hem - alle eerdere toezeggingen ten spijt - in de kou laten staan. Omdat het tij in de klassiekerwereld een beetje leek te keren na hun aanvankelijke goedkeuring van het businessplan. En dat, terwijl de bedrijfshal in Almere al gehuurd en betrokken was. Ja, de Rabobank is er voor u! Ik gaf Bob toen zijn eerste grote opdracht. Toegegeven, het heeft een paar centen gekost, maar het resultaat was dan ook van grote klasse. Toch had ik wel weer een foutje gemaakt, want deze totaalrestauratie was achteraf beter tot zijn recht gekomen als we een 356 Cabrio onder handen hadden genomen. Of liever nog, een Speedster...

Op jacht

In zijn zoektocht naar mooie klassieke Porsches en goede restauratieobjecten vertoefde Bob in 1992 en 1993 een paar keer aan de andere kant van de oceaan. De aandacht ging niet alleen uit naar 356's, maar ook naar vroege 911's. Die waren toen nog niet zo hot, maar het was zonneklaar dat hun populariteit niet lang meer op zich zou laten wachten. De ziener Willo Morsink drukte Bob dit toekomstperspectief van vroege 911’s al meteen op het hart en hij stimuleerde hem om zich ook daarin meteen te bekwamen. Talloze vroege 911's vonden zo hun weg naar Nederland, waaronder een unieke '64er 911 met produktienummer 170. Schade- en roestvrij na een 20 jaar lange winterslaap. Een knap staaltje van Bob Hahn om deze auto's op te sporen gedurende zijn korte verblijf in California, dat trouwens samenviel met de heftige onlusten in Los Angeles.

De ultieme 356

Nadat ik wat beter thuis was geraakt in het 356 wereldje kreeg ik wat meer inzicht in de topstukken. Dat waren natuurlijk de Cabrio's, de Roadsters, de Speedsters en ook de onbetaalbare Carrera dubbelnokkers. Om heel eerlijk te zijn waren die laatste niet alleen onbereikbaar, maar ook wel een beetje onberijdbaar. Want als je met zo'n hoogtoerige koningsasser in stadsverkeer rondmodderde kon het gebeuren dat enkele van de acht (!) bougies vetsloegen. En om ze eruit te draaien moest je de motor onder de auto vandaan halen. Nee, geef me dan maar een degelijk Super 90 blok, want het ergste dat je daarbij kan overkomen is dat die bij de start terugblaft en dat de carburateurs in de fik gaan.

Brandbaar

Maar dat zag je snel genoeg aan de rook die uit je rooster kringelt. "Is dit nu zo’n Silberpfeil, meneer?" "Nee mevrouw, een Silberfackel". Een Halon blussertje is verplichte uitrusting aan boord van een 356. Halon mag dan verboden zijn, maar nood breekt wet. Want wat is nu belangrijker? Het 'miejeu' of je 356? Nou dan... Heel wat keren heb ik onder luid gejuich mijn kunsten als firefighter vertoond. Ik word er nog heel wat keren aan herinnerd. Ach, plezier moet je delen...

Een '62er en een '64er Porsche, TWN-356 en TYP-901. Van de T6 Roadster zijn in totaal 249 stuks
gemaakt en bij de 64'er 911 staat de productieteller op 235 stuks. Een uiterst zeldzaam koppel dus.
Deze twee auto's waren van 1993 tot 2005 allebei in mijn bezit. Thans alleen nog maar de '64er 911.

Ik koester de '64er 911, omdat het een icoon is van de technische vooruitgang in de jaren '60. Mijn jaren
'60. Maar onlangs heb ik ook een vrijwel maagdelijke '89er 3.2 Carrera Cabrio (het beste dat Porsche
ooit heeft voortgebracht) bemachtigd. In exact de goede kleuren en met slechts 58.000 km op de teller.

Als de '64er en de '89er 911 naast elkaar staan brengen ze op treffende wijze 25 jaar 911 evolutie in beeld.
Een schitterend design, dat in zijn iele beginstadium de nodige nukken en tekortkomingen vertoonde, maar
gedurende een kwart eeuw konsekwent werd bijgeschaafd, totdat uiteindelijk de ultieme rij-auto ontstond. De
'89er 3.2 geldt als de allerlaatste pure exponent van de 911. Licht en vinnig, waardoor de pk's dubbel tellen...

1964 356 SC

De aankoop van deze auto in 1991 - het waren toen nog de topjaren voor klassiekers - was een forse miskleun. Het was een goede leerschool, maar wel een een hele dure, want de auto bleek zo gaar als boter. Een slechte carosserie (de klompen plamuur vielen op mijn tenen), een door de zon verpieterd interieur en een moegestreden motor. Toen we ten einde raad de koets gingen stralen ontvouwde zich de rest van het drama. Het strippen ontaardde in complete plaatwerkarcheologie. Bij het stralen kwamen ook de met enige puntlassen opgebraden platen aan de onderzijde van de deuren bloot te liggen. Een heel knap stukje 'plaatwerk'... Dokter Bob Hahn heeft zich in 1992 over de auto ontfermd en met een radicale aanpak maakte hij er meteen de allermooiste van Nederland van. De auto stond model voor een reportage in Automobiel Klassiek in 1995.

1959 T5 Racer

De basis voor deze racer, gebouwd door Bob Hahn, is een '59er T5 coupe, die er aanvankelijk wat mottig uit zag, maar die totaal niet geroest was en dus knal- en knalhard. Bob schoefde het motorvermogenop tot ca. 130 PK dankzij andere nokkenassen en blueprinting. Het vederlichte ding ging als een beest en heeft in de vroege jaren '90 menige overwinning behaald met Bob aan het stuur. De auto er naast werd bereden door Ton Vos, die ook wel overweg kon met een 356. Ton stuurde zo goed, dat hij met zijn eigen 60 PK coupe (bijgenaamd "de Speer') iedereen op royale afstand reed, inclusief de jongens met 90 PK onder de kap. In '94 heb ik nog een tijdje met deze zwarte racer op de openbare weg rondgetuft, want er was een kenteken bij. En APK bestond nog niet, dus met een nademper op de spagetti uitlaat was de zaak dik in orde. Menig BMW 3 chauffeur is in die periode in geestelijke nood gebracht. Het valt immers niet mee om je meerdere te moeten erkennen in een soort platgewalste kever in oorlogskleuren, die meer dan dertig jaar ouder was dan hun flitsende leasebak. De voorkant van die ouwe 356 kregen ze nooit te zien... Het rijden in deze resonerende koektrommel zonder isolatie was overigens wel een aanslag op het gehoor. Je moest oorproppen in doen. Mijn collega, die regelmatig met mij mee poolde vond het allemaal maar vreselijk.

1962 T6 (Twin Grill) Roadster

In 1993 bemachtigde ik in California deze '62er Twin Grill Roadster. Alle lotgevallen van deze auto kunt u hier lezen.

1967 2.0 S Targa

Deze zeldzame en originele matching numbers 2.0 S (160 PK Weber versie) was in december 1967 door de Belgische Porsche importeur d'Ieteren geleverd aan een zekere Mr. Palmer in Gibraltar . In 1977 werd hij geregistreerd op naam van Mr. N. Wykes in San Diego California, die de auto hield tot 1994. Op de een of andere manier is het ding weer in België teruggekomen, want in 1997 trof ik in de Belgische Autogids – waarin normaliter alleen nieuwe auto’s worden aangeboden - een merkwaardige advertentie aan voor deze klassieker. Hij moest 600.000 Bef kosten, maar omdat het ding er buitengewoon mottig uit zag en voor geen meter liep heb ik dat natuurlijk verontwaardigd van de hand gewezen. Uiteindelijk blijf ik toch Hollander. Ik mocht hem meenemen voor 500.000 Bef, omgerekend 12.500 Euro. 10 jaar later is het ondenkbaar dat je nog tegen zo'n koopje zult aanlopen. Dat de motor zo rot liep kwam simpel door een stangenstelsel dat zo ongelukkig was afgesteld dat je nog geen 50% gas kon geven. En dan ook nog ongelijkmatig verdeeld over de zes gasfabrieken. Vervuilde carburateurs en foute vlotterniveaus deden de rest. Wie schetst mijn verbazing toen dit probleem was opgelost. Het ding was niet te houden! En toen ik hem liefdevol een schoonheidsbehandeling gaf kwam er een parel onder het vuil vandaan. Een ware schuurvondst.

In 1998 ging ik met deze auto op voor mijn race-licentie op Zandvoort. In het kader van die cursus mag niet worden geracet, maar wel worden er individuele tijdritten gereden. Aan het eind van de dag bleek ik de derde beste tijd te hebben gereden, vòòr moderner Porsche spul (gespoilerd!) Het was mijn leukste podiumplaats ooit, met deze 'antieke' 911 op Mickey Mouse bandjes. Dakje open en radio aan natuurlijk. Ik kon daarna wel meteen door naar Kwik-Fit...

In hetzelfde jaar 1998 verkocht ik de auto. In april 2004 heeft de eigenaar de auto weer te koop aangeboden via VSOC. De nieuwe gelukkige eigenaar is Wim van Houtum, een enthousiast met wie ik al langere tijd kontakt onderhield in zijn zoektocht naar een ultieme originele Targa. Wim is uitermate kieskeurig, maar mijn voormalige auto was voor hem natuurlijk kat in het bakkie. Proficiat, Wim!

Nadat Wim van Houtum de auto had gekocht kwam hij meteen langs. Na zes jaar
een hartelijk weerzien met deze Targa S die in 1998 het kenteken LUP-982 had.

1973 2.4 S Targa

Uit Zwitserland komt deze '73er Targa S. In 2000 stond er 132.000 km op de teller, en de auto was geheel origineel. Hij was alleen opnieuw gespoten, maar dat was zeer vakkundig gedaan. De auto is 'fully loaded' en zo was hij ook destijds afgeleverd. Er zit een leren Recaro interieur in. Weet u trouwens dat Recaro geen Italiaanse fabrikant is? In Stuttgart zat aan de overkant van de Porsche Werke de carrosseriefabriek Reutter. De kale koetsen werden van daar op wagentjes over de straat naar de Porsche fabriekshallen gerold, door regen en wind. Daar werden ze voltooid. Reutter werkte eigenlijk uitsluitend voor Porsche, en toen Porsche de onderneming inlijfde, kreeg die fabriekslocatie op den duur een andere taak. Men maakte er vanaf dat moment stoelen, zowel voor Porsche zelf als ook voor andere fabrikanten. Recaro staat voor 'Reutter Carrosserie Rohbauten'. Maar laten we eens verder kijken naar de Targa: daar zat voorts een achter ruitewisser op, die fraaie Hella schijnwerpers in de aangepaste grilles en een 80 liter kunststof tank. Omdat die vergrote tank niet genoeg plaats overliet voor een reserveband werd hij gecombineerd met de allereerste Porsche vacuumband, die in '73 voor dit doel was ontworpen. Deze auto loopt werkelijk als vergif. Een leuke eigenschap - al wordt die niet door iedereen gewaardeerd - is het feit dat deze eerste K-tronic injectiemotoren een heftige knal+vlam produceren als je na flink doortrappen het gas even loslaat. In lange tunnels een regelrechte aanrader... De huidige nieuwe eigenaar maakt er sinds 2001 forse trips mee door Europa en geniet intens van de auto: "Het is met onze Porsche Targa 2.4S helemaal oké. We hebben van de zomer wat verre reisjes met de bolide gemaakt naar België, Luxemburg en Duitsland en hij heeft ons beslist niet in de steek gelaten. Ik heb hem even op z'n staart getrapt en ongeveer 225 km. per uur gereden. Echt gaaf!"

KLIK OP DE TEKSTEN VOOR HET GELUID VAN EEN ECHTE PORSCHE
UIT DE TIJD DAT SEX NOG VEILIG WAS EN RACEN NOG GEVAARLIJK!

Motorgeluid Rijgeluiden

1989 Speedster in smalle uitvoering

Hoewel ik geen echte fan ben van het moderne spul, kan deze 89er Speedster er nog net mee door. De paar duizend Speedsters die in 1989 de fabriek verlieten waren overwegend turbobreed. Slechts 200 stuks waren smal, en dit zijn op dit moment de meest gezochte. Dit smalle exemplaar (Goddank niet in rood of geel, maar in Leinen Metalic) had 6000 km op de teller toen ik hem in 1998 vond. Ik heb er 15.000 kilometers bijgezet zonder dat ik ook maar een keer een acceptgirootje uit Leeuwarden in mijn bus heb gekregen. Maar ik reed natuurlijk nooit harder dan 120 km. Per halfuur. Hoewel deze Speedster vrij puur was, vond ik toch dat de auto een wat banale uitstraling had. Het waren vooral de twee opzichtige bulten van de kapafdekking die daaraan bijdroegen. Daarom was deze auto geen blijvertje voor mij. In 1998 ging hij weer weg. Stom! Deze 3.2 Speedsters zijn op dit moment 'hot' en vooral de smalle exemparen in topstaat zijn gezochte collector's items.

1968 2.0 schuifdakcoupe (short wheelbase)

Alles over deze uit Zwitserland afkomstige auto kunt u lezen in de reportage die in mei 2001 verscheen in Automobiel Klassiek:
De eerste 911's: dodelijk overstuur

Oer- 911 uit 1964

Alles over deze auto kunt u lezen in de schuurvondst van een '64er 911

1989 3.2 Cabrio, de laatste èchte 911

Zónder ABS, zónder stuurbekrachtiging, zónder four-wheel drive, maar mèt pit. Door
zijn geringe gewicht reageert deze 911 op het gas als een kat op een emmer water!

Wederom uit Zwitserland, deze smetteloze Cabrio uit 1989 met 56.000 km op de teller.

Naar hoofdmenu